ઈશ્વરના મેં વાઘા જોયા,
ત્યાં પણ દોરાધાગા જોયા.

 પાર વગરનાં છટકાં જોયાં,
જ્યાં જ્યાં ટીલાંટપકાં જોયાં. 

દેખાવે તો એક જ લાગે,
એમાં દસદસ માથાં જોયાં!

સગપણને શું રોવું મારે,
વળગણમાં પણ વાંધા જોયા.

ભીનું જેવું સંકેલાયું,
ગંગાજળના ડાઘા જોયા!

વિધવા સામે કંકુ કાઢે,
અવતારી સૌ બાબા જોયા.
- સુરેશ ઝવેરી

દિવાળીના શુભ પર્વે……

ગુજરાતી જગતના સૌ વાચકમિત્રો અને બ્લોગ લખતા મારા સ્નેહીમિત્રોને દિવાળીના શુભ પર્વે શુભકામનાઓ….. આપ સૌનું નવું વર્ષ ખુશખુશાલીઓથી સમૃદ્ધ હોય એવી ઈશ્વરના ચરણમાં પ્રાર્થના……..

શુભ દિપાવલી અને નૂતન વર્ષાભિનંદન

સીમા

મારી ઇચ્છાઓ,
મારા વિચારો,
મારા ન ઇચ્છવા છતાં
વ્યક્ત થતા પ્રતિભાવો-
ક્યારેક લંબાતા એ હાથોમાં
મને મારી આંગળીઓ
ઓગાળી નાખવાનું મન થાય છે.
પણ તમારી અને મારી
વચ્ચે રહેલું પાંપણ જેવડું
અંતર કદાચ દુનિયાની
કોઈ પણ સીમાઓ ઓળંગી
નહીં શકે.
તમારા-મારા સવાલના
જવાબ કદી મળશે?
- આશા ગોસ્વામી

દાસ્તાન

લાગણીના વમળમાં હૃદય કોરાય છે.
આંસુઓથી આંખના ખૂણા ભીંજાય છે.

દિમાગમાં અહીંથી તહીં બધુ ખોવાય છે.
રોજ નવીને નવી યાદો ઘડાય છે.

સંબધોના સમીકરણમાં જીવન અટવાય છે.
છતાં ક્યાંક કાંઈક ધોવાય છે.

આ જ છે જિંદગીની દાસ્તાન
તો પણ દિલ ક્યાંકને ક્યાંક જોડાય છે
અને સંબંધોના નવા સમીકરણ બંધાય છે.
-જાગૃતિ વાલાણી

કેવડિયાનો કાંટો

કેવડિયાનો કાંટો અમને વનવગડામાં વાગ્યો રે,
મૂઈ રે એની મ્હેક, કલેજે દવ ઝાઝેરો લાગ્યો રે.

બાવળિયાની શૂળ હોય તો
….ખણી કાઢીએ મૂળ,
કેરથોરના કાંટા અમને
….કાંકરિયાળી ધૂળ;

આ તો અણદીઠાનો અંગે ખટકો જાલિમ જાગ્યો રે,
કેવડિયાનો કાંટો અમને વનવગડામાં વાગ્યો રે.

તાવ હોય જો કડો ટાઢિયો
…..કવાથ કૂલડી ભરીએ,
વાંતરિયો વળગાડ હોય તો
…..ભૂવો કરી મંતરીએ;

રૂંવે રૂંવે પીડ જેની એ તો જડે નહિ કહીં ભાંગ્યો રે,
કેવડિયાનો કાંટો અમને વનવગડામાં વાગ્યો રે.
– રાજેન્દ્ર શાહ

ખુદ સમંદર – ‘બેફામ’

ખુદ સમંદર ઉડીને નદીને મળે,
કાર્ય એવું ઉપાડી લીધું વાદળે.

ફૂલને એણે કરમાવાં દીધાં નહીં,
સૂર્યનો તાપ શોષી લીધો ઝાકળે.

સિંધુ બનવાની એની તરસ જોઈને,
રણને છલકાવી દેવું પડયું મૃગજળે.

ચાંદ તો છે પ્રથમથી જ ચહેરા ઉપર,
તારલા પણ હશે આંખના કાજળે.

ક્યાંક રસ્તે ભટકવા ન નીકળી પડે,
એટલે ઘરને બાંધી દીધાં સાંકળે.

જે હ્રદયના હિમાલયથી ઉતરી પડી,
એ ગઝલગંગા ઝીલી લીધી કાગળે.

દાટી દીધાં કબરમાં જે બેફામને
એ કયામત થતાં જીવતાં નીકળે.
- બરકત વીરાણી

દીવાની વાટ

માટીના કોડિયે પડી ઠરતા દીવાની વાટ
અંતે તો ખૂબ તરફડી ઠરતા દીવાની વાટ

કાળો લિબાસ પહેરીને બેઠી છે ગોખલે
ઊભી થશે ના અબઘડી ઠરતા દીવાની વાટ

સરનામું હવે ક્યાં રહ્યું એ ઝળહળાટનું ?
અંધારયુગમાં જઈ ચડી ઠરતા દીવાની વાટ

દીવેલ જ્યારે સાવ ખૂટી જાય તે પછી
જાણે મરેલી ચામડી ઠરતા દીવાની વાટ

ઘસતા રહ્યા છે હાથ આ બાકસ-દીવાસળી
સૂરજની પાસે જઈ રડી ઠરતા દીવાની વાટ

જાણે સીતાજી હોય એમ અગ્નિપરીક્ષા દઈ
પોઢી ગઈ છે બે ઘડી ઠરતા દીવાની વાટ

મંદિરમાં ભાવ કોઈ એનો પૂછતા નથી
ઈશ્વરની વાટે જઈ ચડી ઠરતા દીવાની વાટ
– અનિલ જોશી

જ્યાં લગની છે

આ મોજ ચલી જે દરિયાની
તે મારગની મુહતાજ નથી.
એ કેમ ઊછળશે કાંઠા પર
એનો કોઈ અંદાજ નથી.

ઓ દોસ્ત, વહેતા જીવનની
આ કોણ સિતાર સુણાવે છે ?
આ બેઠો છે ક્યાં બજવૈયો ?
કૈં સૂર નથી, કૈં સાજ નથી.

હા, બે’ક ઘડી એ નયનોમાં
જોઈ છે એવી એક છબી,
ઝબકારે એક જ જાણી છે
જ્યાં કાલ નથી કે આજ નથી.

હરરોજ હજારો ગફલતમાં
હું ભૂલી જાઉં તને, પ્રીતમ !
ને એમ છતાં એવું શું છે
જે પ્રીતમ, તારે કાજ નથી ?

આ નૂરવિહોણી દુનિયામાં
મેં એક જ નૂર સદા દીઠું.
એક પંખી ટહુકી ઊઠ્યું તો
લાગ્યું કે તું નારાજ નથી…

આ આગકટોરી ફૂલોની
પરદા ખોલી પોકાર કરે
ઓ દેખ નમાઝી ! નેન ભરી
જ્યાં લગની છે ત્યાં લાજ નથી !
– મકરન્દ દવે

ઉમ્મીદવાર છે–હરીન્દ્ર દવે

વેરાન રાહ છે, ન કોઈ આવનાર છે,
ઓ જિન્દગી, આ કોનો તને ઈંતેજાર છે !

ક્યાં નેત્ર મેં મીંચ્યાં ને હવે ક્યાં ખૂલી રહ્યાં,
કેવા અજાણ મુલ્કમાં ઊગી સવાર છે !

કોની દુઆ હતી કે અસર આટલી થઈ,
ડૂમો હતો હૃદયમાં હવે અશ્રુધાર છે !

એથી તો મૂકતો નથી નિ:શ્વાસ મારગે,
હું તો નિરાશ છું ઘણા ઉમ્મીદવાર છે.

રોકી શકો તો રોકો તમે કાળચક્રને,
યુગને ન રોકો, એ તો ફકત રાહદાર છે.

આકાશની સીમાઓ ખતમ થાય છે જ્યહીં,
ત્યાંથી શરૂ જે થાય, એ મારા વિચાર છે.

મારા જીવનની ખેર પૂછો છો તો કહી દઉં,
દીપક જલી રહ્યો છે, છતાં અન્ધકાર છે.
–હરીન્દ્ર દવે

બધું જલ્દી શીખવવાના તારા આયાસ રહેવા દે,
એ બાળક છે એન ખુલ્લાપણાના શ્વાસ રહેવા દે.

પ્રસંગો પર પ્રસંગો એ રીતે બનતા ગયા છે દોસ્ત,
કે હરદમ થાય માણસજાત પર વિશ્વાસ રહેવા દે.

વધારે હોય પૈસો યાર, તો માણસને ઊભા કર,
તું ઈશ્વરનાં નવાં મંદિર, નવાં આવાસ રહેવા દે.

મને પામે જો વિસ્મયથી હું પળમાં ઊભરી આવું,
ગણિતની જેમ મારો અટપટો અભ્યાસ રહેવા દે.

જરા તું દોસ્તોની ખાનદાનીનો મલાજો કર,
બધાની હાજરીમાં એમનો ઉપહાસ રહેવા દે.

તને પૂછ્યં છે તારું નામ, ખાલી નામ બોલી દે,
તું તારા સાત કુળનો વૈભવી ઇતિહાસ રહેવા દે.

પરમ તૃપ્તિ, પરમ સંતોષ, તારા કામની વસ્તુ,
હું શાયર છું, તું મારા માટે થોડી પ્યાસ રહેવા દે.

- હિતેન આનંદપરા