કાળની કેડીએ ઘડીક સંગ
રે ભાઈ, આપણો ઘડીક સંગ;

આતમને તોય જનમોજનમ લાગી જશે એનો રંગ !

ધરતી આંગણ માનવીના આ ઘડીક મિલનવેળા,
વાટમાં વચ્ચે એક દી નકી આવશે વિદાયવેળા,
તો કેમ કરીનેય કાળ ભૂલે ના એમ ભમીશું ભેળા !
હૈયાનો હિમાળો ગાળી ગાળીને વહશું હેતની ગંગ !

પગલે પગલે પાવક જાગે ત્યાં ઝરશું નેનની ઝારી,
કંટકપથે સ્મિતવેરીને મ્હોરશું ફૂલની ક્યારી,
એકબીજાને જીતશું, રે ભાઈ, જાતને જાશું હારી !
ક્યાંય ના માય રે આટલો આજ તો ઉરને થાય ઉમંગ !

- નિરંજન ભગત

ઈશ્વરના મેં વાઘા જોયા,
ત્યાં પણ દોરાધાગા જોયા.

 પાર વગરનાં છટકાં જોયાં,
જ્યાં જ્યાં ટીલાંટપકાં જોયાં. 

દેખાવે તો એક જ લાગે,
એમાં દસદસ માથાં જોયાં!

સગપણને શું રોવું મારે,
વળગણમાં પણ વાંધા જોયા.

ભીનું જેવું સંકેલાયું,
ગંગાજળના ડાઘા જોયા!

વિધવા સામે કંકુ કાઢે,
અવતારી સૌ બાબા જોયા.
- સુરેશ ઝવેરી

ગુજરાતી જગતના સૌ વાચકમિત્રો અને બ્લોગ લખતા મારા સ્નેહીમિત્રોને દિવાળીના શુભ પર્વે શુભકામનાઓ….. આપ સૌનું નવું વર્ષ ખુશખુશાલીઓથી સમૃદ્ધ હોય એવી ઈશ્વરના ચરણમાં પ્રાર્થના……..

શુભ દિપાવલી અને નૂતન વર્ષાભિનંદન

મારી ઇચ્છાઓ,
મારા વિચારો,
મારા ન ઇચ્છવા છતાં
વ્યક્ત થતા પ્રતિભાવો-
ક્યારેક લંબાતા એ હાથોમાં
મને મારી આંગળીઓ
ઓગાળી નાખવાનું મન થાય છે.
પણ તમારી અને મારી
વચ્ચે રહેલું પાંપણ જેવડું
અંતર કદાચ દુનિયાની
કોઈ પણ સીમાઓ ઓળંગી
નહીં શકે.
તમારા-મારા સવાલના
જવાબ કદી મળશે?
- આશા ગોસ્વામી

લાગણીના વમળમાં હૃદય કોરાય છે.
આંસુઓથી આંખના ખૂણા ભીંજાય છે.

દિમાગમાં અહીંથી તહીં બધુ ખોવાય છે.
રોજ નવીને નવી યાદો ઘડાય છે.

સંબધોના સમીકરણમાં જીવન અટવાય છે.
છતાં ક્યાંક કાંઈક ધોવાય છે.

આ જ છે જિંદગીની દાસ્તાન
તો પણ દિલ ક્યાંકને ક્યાંક જોડાય છે
અને સંબંધોના નવા સમીકરણ બંધાય છે.
-જાગૃતિ વાલાણી

કેવડિયાનો કાંટો અમને વનવગડામાં વાગ્યો રે,
મૂઈ રે એની મ્હેક, કલેજે દવ ઝાઝેરો લાગ્યો રે.

બાવળિયાની શૂળ હોય તો
….ખણી કાઢીએ મૂળ,
કેરથોરના કાંટા અમને
….કાંકરિયાળી ધૂળ;

આ તો અણદીઠાનો અંગે ખટકો જાલિમ જાગ્યો રે,
કેવડિયાનો કાંટો અમને વનવગડામાં વાગ્યો રે.

તાવ હોય જો કડો ટાઢિયો
…..કવાથ કૂલડી ભરીએ,
વાંતરિયો વળગાડ હોય તો
…..ભૂવો કરી મંતરીએ;

રૂંવે રૂંવે પીડ જેની એ તો જડે નહિ કહીં ભાંગ્યો રે,
કેવડિયાનો કાંટો અમને વનવગડામાં વાગ્યો રે.
– રાજેન્દ્ર શાહ

ખુદ સમંદર ઉડીને નદીને મળે,
કાર્ય એવું ઉપાડી લીધું વાદળે.

ફૂલને એણે કરમાવાં દીધાં નહીં,
સૂર્યનો તાપ શોષી લીધો ઝાકળે.

સિંધુ બનવાની એની તરસ જોઈને,
રણને છલકાવી દેવું પડયું મૃગજળે.

ચાંદ તો છે પ્રથમથી જ ચહેરા ઉપર,
તારલા પણ હશે આંખના કાજળે.

ક્યાંક રસ્તે ભટકવા ન નીકળી પડે,
એટલે ઘરને બાંધી દીધાં સાંકળે.

જે હ્રદયના હિમાલયથી ઉતરી પડી,
એ ગઝલગંગા ઝીલી લીધી કાગળે.

દાટી દીધાં કબરમાં જે બેફામને
એ કયામત થતાં જીવતાં નીકળે.
- બરકત વીરાણી

માટીના કોડિયે પડી ઠરતા દીવાની વાટ
અંતે તો ખૂબ તરફડી ઠરતા દીવાની વાટ

કાળો લિબાસ પહેરીને બેઠી છે ગોખલે
ઊભી થશે ના અબઘડી ઠરતા દીવાની વાટ

સરનામું હવે ક્યાં રહ્યું એ ઝળહળાટનું ?
અંધારયુગમાં જઈ ચડી ઠરતા દીવાની વાટ

દીવેલ જ્યારે સાવ ખૂટી જાય તે પછી
જાણે મરેલી ચામડી ઠરતા દીવાની વાટ

ઘસતા રહ્યા છે હાથ આ બાકસ-દીવાસળી
સૂરજની પાસે જઈ રડી ઠરતા દીવાની વાટ

જાણે સીતાજી હોય એમ અગ્નિપરીક્ષા દઈ
પોઢી ગઈ છે બે ઘડી ઠરતા દીવાની વાટ

મંદિરમાં ભાવ કોઈ એનો પૂછતા નથી
ઈશ્વરની વાટે જઈ ચડી ઠરતા દીવાની વાટ
– અનિલ જોશી

આ મોજ ચલી જે દરિયાની
તે મારગની મુહતાજ નથી.
એ કેમ ઊછળશે કાંઠા પર
એનો કોઈ અંદાજ નથી.

ઓ દોસ્ત, વહેતા જીવનની
આ કોણ સિતાર સુણાવે છે ?
આ બેઠો છે ક્યાં બજવૈયો ?
કૈં સૂર નથી, કૈં સાજ નથી.

હા, બે’ક ઘડી એ નયનોમાં
જોઈ છે એવી એક છબી,
ઝબકારે એક જ જાણી છે
જ્યાં કાલ નથી કે આજ નથી.

હરરોજ હજારો ગફલતમાં
હું ભૂલી જાઉં તને, પ્રીતમ !
ને એમ છતાં એવું શું છે
જે પ્રીતમ, તારે કાજ નથી ?

આ નૂરવિહોણી દુનિયામાં
મેં એક જ નૂર સદા દીઠું.
એક પંખી ટહુકી ઊઠ્યું તો
લાગ્યું કે તું નારાજ નથી…

આ આગકટોરી ફૂલોની
પરદા ખોલી પોકાર કરે
ઓ દેખ નમાઝી ! નેન ભરી
જ્યાં લગની છે ત્યાં લાજ નથી !
– મકરન્દ દવે

વેરાન રાહ છે, ન કોઈ આવનાર છે,
ઓ જિન્દગી, આ કોનો તને ઈંતેજાર છે !

ક્યાં નેત્ર મેં મીંચ્યાં ને હવે ક્યાં ખૂલી રહ્યાં,
કેવા અજાણ મુલ્કમાં ઊગી સવાર છે !

કોની દુઆ હતી કે અસર આટલી થઈ,
ડૂમો હતો હૃદયમાં હવે અશ્રુધાર છે !

એથી તો મૂકતો નથી નિ:શ્વાસ મારગે,
હું તો નિરાશ છું ઘણા ઉમ્મીદવાર છે.

રોકી શકો તો રોકો તમે કાળચક્રને,
યુગને ન રોકો, એ તો ફકત રાહદાર છે.

આકાશની સીમાઓ ખતમ થાય છે જ્યહીં,
ત્યાંથી શરૂ જે થાય, એ મારા વિચાર છે.

મારા જીવનની ખેર પૂછો છો તો કહી દઉં,
દીપક જલી રહ્યો છે, છતાં અન્ધકાર છે.
–હરીન્દ્ર દવે